Met zijn SUP vrienden heeft Edwin Lieven wel eerder mee gedaan aan een wedstrijd. Maar die komen nooit in de buurt van de 40km Race to the Castle waar hij in april aan deelneemt. Peddelen van Nottingham naar Newark-on-Trent. Hoe bereidt hij zich voor op dit avontuur?
Tekst: Edwin Lieven Foto’s: Edwin Lieven
Terwijl ik de tafel aan het dekken ben zie ik een whatsapp bericht binnen komen. Twee goede SUP vrienden, Jan en George, hebben zich opgegeven voor een 40km lange SUP wedstrijd in Nottingham, Engeland. Ik had al eens van Race to the Castle gehoord, maar door de extreem lange afstand nooit bedacht dat ik hieraan mee zou kunnen doen. Ik lees de berichten en realiseer me, dit is precies wat ik nodig heb! Dit is mijn motivatie na een periode van demotivatie ten aanzien van het sporten en een gezonde levensstijl. “Naney” roep ik enthousiast tegen mijn vrouw. “Ik wil meedoen aan een ultra long distance wedstrijd in Engeland eind april, Jan en George doen ook mee. Kan dat in onze planning?” Met een druk gezin, we hebben een zoon Jesse en dochter Nikki, gunt ze mij de uurtjes op het water. Ze weet hoe belangrijk het suppen voor mij is. Ik kom na een SUP avontuur altijd vrolijk en vol energie thuis. “Ja hoor”, zegt ze zonder verder iets te vragen… “doe maar lekker mee!”
Samen met mijn maatje Fenno wissel ik wat berichtjes uit en zonder al te veel nadenken melden we ons aan voor deze race. 40km op de SUP over een of andere rivier in Engeland, samen met Jan en George vormen wij Team Supwereld. Morgen zoeken we wel uit waar het nou precies is en hoe we dit allemaal gaan regelen, nu is het echt bedtijd.
Newark-on-Trent
De kids zijn op tijd naar school en Naney werkt thuis. Nu heb ik tijd om eens rustig te kijken voor welke race ik mezelf nou eigenlijk heb aangemeld. Waar ligt Nottingham, hoe kom ik daar, hoe ziet de SUP route eruit en wat gaat dit allemaal kosten. Gisteren heb ik 107 pond betaald om mee te mogen doen, dit is inclusief een leuk wedstrijd shirt dat we als herinnering ontvangen. Veel meer weet ik op dit moment nog niet… De race heet Race to the Castle en gaat over de rivier Trent, dit is de op een na langste rivier in Engeland. Waar wij gewend zijn over rivieren zoals de Aa, Dommel en in de Biesbosch te peddelen is de Trent alles behalve klein of smal.
De start is in Nottingham en de finish net voorbij een middeleeuws kasteel in Newark-on-Trent. Het Newark kasteel, waar de controversiële Koning John uit de Robin Hood verhalen is overleden, heeft een rijke geschiedenis. Ik vermoed dat wij daar op de vrijdag of zondag nog wel een kijkje gaan nemen om zo toch nog wat cultuur te snuiven. De 40km wedstrijd is op zaterdag 26 april 2025. Dan vieren wij in Nederland Koningsdag, tevens is dit het begin van de mei vakantie, dat had ik gisteren even niet gezien. Inmiddels weet ik waar Nottingham ligt, een snelle vliegreis heen en terug is geen optie. Ook moet er allerlei materiaal mee waardoor de auto als reismiddel de enige goede optie is. Verder komt ook het besef hoelang 40km peddelen eigenlijk duurt, aangezien ik geen atleet ben is dit voor mij een dag peddelen. Ja ja. Edje heeft dit lekker doordacht.
Ik heb een plan nodig
De planning is om donderdagochtend met de ferry vanaf Calais heen te rijden. ’s Avonds zijn we dan in Nottingham, zodat we een normale nachtrust hebben. Vrijdag rustig voorbereiden en nog wat van de stad zien. Dan is het zaterdag race day en zondag de terugreis, zodat wij zondagnacht weer thuis kunnen zijn. Toen ik Naney gisteravond spontaan vroeg over een wedstrijd in Engeland hadden wij beiden niet door dat dit een 4-daagse trip in de mei vakantie betreft. Genoeg over hoe deze trip tot stand is gekomen. Het is zoals eerder gezegd mijn motivatie voor een gezonder en fitter leven. Meer bewegen, gezonder eten en beter in mijn vel zitten.
Om de 40km uit te kunnen peddelen en de finish te halen heb ik een plan nodig. Op zich peddel ik regelmatig. maar meestal heel relaxed kortere afstanden en altijd met uitgebreide lunch- of koffie pauzes. Een sportschool heb ik al jaren niet van de binnenkant gezien. Hoe ga ik dit aanpakken zonder dat het allemaal teveel word? Dat is namelijk mijn valkuil, vol gas ergens mee beginnen om er vervolgens door een blessure of desinteresse weer mee te stoppen. Dat mag en kan nu niet gebeuren, het is tijd voor een blijvende verandering. Samen met Jan, George en Fenno doen we mee aan een trainingsschema aangeboden door de Race to the Castle organisatie. Het is bedoeld om een betere conditie op te bouwen en betreft een 6 weken schema waarbij korte en langere sessies elkaar afwisselen. Ik heb mezelf voorgenomen bij mijn oude sportschool te bespreken wat ik wil gaan doen met de vraag voor een passend schema. Ze gaan me helpen om het sporten weer blijvend op te pakken.
Er moet ook veel gepeddeld worden
Inmiddels zijn we enkele weken verder en is er een plan bij de sportschool om tijdig fit genoeg te kunnen zijn. Dat betekent in mijn geval geen blessures en een goede conditie. We spenderen wat extra tijd en aandacht aan mijn rechterschouder en onderrug, dat zijn namelijk mijn zwakke punten. Ik train wel compleet, dat betekent cardio afgewisseld met een gevarieerde krachttraining. Uiteraard moet er ook veel gepeddeld worden. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik maximaal 2 tot 3 keer per week het water op ga.
De ene keer een korte, maar wel een explosieve training. Soms een korte tocht van maximaal 10km afgewisseld met een langere tocht van 18 tot 30km. De afstanden die ik peddel moeten passen in mijn schema en ik moet ze langzaam opbouwen naar zo’n 35/40km. Gezien de korte voorbereidingstijd die ook nog eens voor een groot deel in de winter valt, kan ik niet alleen de fijne momenten uitkiezen. Er zal hoe dan ook wekelijks getraind moeten worden, ook als het vriest of hard waait. De maanden december en januari zijn overwegend grijs en somber, de zon laat zich weinig zien en het voelt kouder dan normaal. Het kost me deze maanden dan ook veel moeite mijn trainingen op het water te starten. Ik zit soms uren naar buiten te staren en ben in gevecht om te gaan peddelen.
Gelukkig weet ik mezelf uiteindelijk steeds weer te motiveren! Naney, Jesse en Nikki helpen gelukkig ook mee om de juiste motivatie te vinden. “Kom op papa! Gewoon gaan. Als je straks thuis komt krijg je een knuffel.” Het helpt me echt. Niet iedere sessie is even leuk of bijzonder, maar ik probeer het voor mezelf wel afwisselend te houden. Bijvoorbeeld door nieuwe routes te peddelen, onbegaanbaar terrein te betreden, natuurgebieden in te gaan en op zoveel mogelijk manieren door mijn hometown te peddelen. Den Bosch heeft allerlei leuke routes, mits je bereid bent out of the box te denken en zo nu en dan bereid bent delen te klunen.
Een bever en zijn burcht
De allerleukste momenten ervaar ik op de zondagochtenden. Als Nederland nog slaapt en de natuur langzaam ontwaakt. De bomen en grond zijn bedekt met een witte deken van vorst en dauw. In deze omstandigheden peddel ik mijn SUP-avontuur door de mist tegemoet. Net als ik mijn SUP board heb overgetild van het ene watertje in de andere, om mijn route te kunnen vervolgen, zie ik een bever uit zijn burcht zwemmen! Hij ziet mij niet en zwemt vrolijk door. Dan ineens kruisen onze ogen elkaar, dat is het moment waarop de bever er snel vandoor gaat. Iets verder ligt een omgevallen boom op mijn route. Deze “hindernis” moet op het water genomen worden, eruit gaan is geen optie. De oplossing is simpel, mijn board kan zonder mij erop net onder de boom door. Dus alles eraf en de leash los, met twee voeten op het dikste deel van de boom staan en het losse board voorzichtig onder de boom door manoeuvreren. Hierna klim ik voorzichtig terug op mijn board en monteer alles weer waar het hoort. Vergeet niet dat het inmiddels 7:30 uur is en het behoorlijk vriest, in het water belanden is géén optie.
Nu maar hopen dat er niet meer bomen op deze voor mij nieuwe route liggen. Gelukkig is dat niet het geval, sterker nog het blijkt een gouden keuze om deze route juist nu uit te proberen. Niet veel verder sta ik oog in oog met een ree. Sterker nog, het zijn er twee! Ze lijken totaal niet onder de indruk dat ik daar ineens opduik. Een van de reetjes kijkt me aan en huppelt vrolijk een stukje dichterbij. Nu kijken we elkaar enkele seconden vol in de ogen aan waarna ze verder loopt en samen met haar maatje tussen de bomen verdwijnt. Nu ze weg zijn kan ik weer ademen en juich als een klein kind om wat er net gebeurde.
Dit zijn de gouden momenten waarop ik weer vooruit kan. Hiervoor kom ik steeds vroeg mijn bed uit en lukt het me ook te gaan als mijn motivatie tot een dieptepunt gedaald is. Soms neem ik de kanaalroute, gecombineerd met de Bossche grachten rondom de binnenstad. De kanaaldelen zijn relatief saai en lang. De kades zijn aan beide kanten hetzelfde en qua natuur is het niet echt bijzonder. Hier probeer ik in een soort trance te komen en het peddeltempo hoog en gelijk te houden. Continu dezelfde beweging, goed letten op houding en techniek. Dit ga ik nodig hebben in Nottingham om de 40km uit te peddelen. Ook vandaag wil ik de training combineren met hopelijk wat magische momenten.
Op deze koude ochtend in februari is het mogelijk de smalle watertjes onder het stadscentrum op te gaan. Het blijkt een gouden keuze, want de omstandigheden zijn perfect. De zon is inmiddels doorgebroken en vanwege de beschutting is er geen wind op de oude Binnendieze. De middeleeuwse muren en gebouwen spiegelen als een sprookje in het water. Pittoreske straatjes en prachtige oude daken duiken overal op. Heel even voel ik mij een ridder, die via geheime watergangen een middeleeuwse stad binnendringt. Alleen mijn nieuwe iPhone 15 herinnert me aan de huidige tijd. Er gaat geen moment voorbij dat ik niet met volle teugen geniet, de ene foto na de andere voegt zich aan mijn foto bibliotheek toe. Net als ik de binnenstad uit peddel, zie ik een ijsvogel. Ik zie hem een visje vangen, hoe bijzonder! Vanuit hier hervat ik de training terug richting het kanaal en mijn auto. Nog 30 minuten knallen om voldaan naar huis te keren voor die beloofde knuffel.
Handdoek in de ring?
Nu ik regelmatiger en langer op het water sta, lukt het me nog altijd twee keer per week de sportschool te bezoeken. Met mijn trainer Terence heb ik de afspraak niet te hard van stapel te lopen, dat is immers mijn valkuil. Een uurtje per keer inclusief goede warming up en niet meer dan 3×12 herhalingen. Ondanks deze afspraak merk ik dat mijn lijf tegensputtert, met name de onderrug en mijn rechterschouder laten regelmatig weten dat ze wat overbelast zijn. Nu zit ik op het punt waar ik meestal de handdoek in de ring gooi. Dit keer is het anders. Het voelt gewoon goed en de wetenschap dat eind april onze Nottingham trip gepland staat, is voldoende motivatie om niet op te geven. De komende 2 weken train ik iets lichter en peddel op een lager tempo. Deze nieuwe routine werkt, want nog voordat de 14 dagen voorbij zijn kan ik weer terug naar mijn schema. Ik voel pijntjes, maar die kunnen geen kwaad. Gezien de weersvoorspelling en de gemiste peddeltraining van deze week heb ik een vrije dag opgenomen. Dit keer hebben Fenno en ik vroeg in Breda afgesproken, wat betekent dat ik 7:00 uur in de auto moet zitten. Ondanks dat 7:00 uur best meevalt doet deze toch pijn.
De nacht was kort, ik heb slecht geslapen en totaal geen motivatie. Het is 5:50 uur, koud en donker buiten, misschien kan ik Fenno last minute laten weten dat ik een kapotte auto heb of ziek ben. Of bestaat de kans dat hij mij op ieder moment eenzelfde bericht gaat sturen. Ik staar enige tijd naar mijn telefoon, maar die blijft stil. Het is een van de vele interne discussies met mezelf als de motivatie even zoek is. Uiteraard ben ik gewoon in de auto gestapt. Dit keer beginnen we in België en gaan we naar het centrum van Breda waar we eindigen met een rondje over de prachtige Singel.
Het is een “van A naar B” route, wat betekent dat een auto op het eindpunt word geparkeerd en we daarna naar ons startpunt rijden. Eenmaal terug bij de achtergelaten auto ruimen we alles op en halen de auto op onze startlocatie. Ja, het is een heel geregel zo’n “A naar B” route, maar het zijn wel de leukste. Onze route gaat over de rivier de Mark die vanuit België meandert door een prachtig landelijk gebied met de ene mega villa na de andere. Zodra de rivier wat breder is zetten Fenno en ik een beetje aan, gas geven zoals wij dat noemen. Na 1,5 uur nemen we een welverdiende pauze, het zonnetje schijnt flink en het voelt als 20 graden. Eindelijk weer eens in een korte mouw UV-shirtje peddelen, dat is lang geleden. Tegen de tijd dat wij in Breda aankomen is het middag en hebben we vele hindernissen gepasseerd. Van kleine dammetjes, sluisjes en rotzooi in het water tot hekwerken waar we overheen zijn geklommen. De laatste loodjes zijn erg zwaar vandaag, op de Singel hebben we een behoorlijke tegenwind. De pijntjes zijn allemaal terug en nadrukkelijk aanwezig, nu wil ik alleen nog naar de auto en naar huis. Gelukkig komt ook aan dit laatste stukje een einde, we hebben het weer gehaald.
Hoofd leeg maken
Deze week peddel ik puur om mijn hoofd leeg te maken. Het is bijna maart en de weersvoorspellingen zijn steeds beter, ik zie veel zonnetjes in de weerberichten! Duurtraining staat vandaag op het programma. Met 2 rondjes Boxtel peddel ik zo’n 18km, waarbij mijn doel is zoveel mogelijk eenzelfde tempo aan te houden en mijn hartslag onder de 140 te houden. Het zit normaal gesproken niet in mijn aard om langdurig eenzelfde tempo aan te houden, laat staan dat ik dit uren achter elkaar moet volhouden. Korte sprintjes en versnellingen liggen mij beter, maar ik weet dat ik daarmee niet de 40km ga halen. Mijn eerste ronde peddel ik lekker door en stop een aantal keer voor een foto; de tweede ronde merk ik dat het makkelijker gaat en moet ik mijn best doen om niet te hard te gaan peddelen. Ik merk dat mijn hartslag te hoog is, op deze manier verspil ik kostbare energie dus neem wat gas terug.
Bij het afronden van deze training, die ik heb gesplit met een korte lunch op mijn board, zie ik dat beide rondes nagenoeg gelijk zijn. De eerste 9km is nagenoeg gelijk aan de tweede ronde. Het verschil in tijd zijn de enkele foto’s die ik gemaakt heb bij de eerste ronde. Dit is geweldig, want het betekent dat ik op 18km nagenoeg eenzelfde tempo kan aanhouden. Iets wat mij meestal niet langdurig lukt! Tevens merk ik dat de pijp nog lang niet leeg is. Jan, George, Fenno en ik zijn allemaal volop in onze eigen voorbereiding. Dat wij die 40km in Engeland gaan uitpeddelen is zo goed als zeker. De vraag is alleen in welke staat wij de finishlijn passeren. Wat betreft mijn persoonlijke doelstellingen, die heb ik al ruimschoots behaald! Gezonder eten en fitter zijn. De voorbereidingen zijn al een overwinning, de wedstrijddag is de kers op de taart. See you at the Castle!
Race to the Castle
Edwin Lieven is geboren en getogen in Den Bosch en vader van twee kinderen. Hij is eigenaar van Herman Lieven Duiksport, een familiebedrijf dat zich voornamelijk specialiseert in de duiksport, verkoop van zeilkleding en SUP boards. www.supwereld.nl
Zijn passie ligt voor het grootste deel bij de SUP sport die hij sinds 2015 fanatiek beoefent. Het peddelen op het water is voor hem ontspannend. Binnenkort neemt hij als Team Supwereld met een aantal vrienden deel aan een 40km lange Down River Race in Engeland, Race to the Castle. Dit is de langste rivierrace in Groot-Brittannië. 40 km stroomafwaarts peddelen door het weelderige, glooiende landschap van de Trent Valley tussen Nottingham en Newark over de rivier de Trent. Deze race heeft zo’n 350 deelnemers uit de hele wereld verdeeld in Elite en Adventure peddelaars.
